insanlıkta ki ben!!

gün geceyi vurdu.. şehir sessiz,, uyuyordu.. ışıklar birer birer söndü.. karanlık hakimdi yerde gökte.. deniz bile dalgalarını vurmuyordu kıyıya,, susmuştu herkes gibi, her şey gibi.. bir bendim gözleri kapanmayan yaralarım göz kapaklarımdaydı ne kadar hareket ettirirsem o kadar acı vuruyordu göğsüme.. nefesim kesilip ölüme çağrılıyordum.. uyuyamadım.. ışığım bozuyordu geceyi.. gözlerim yansıyordu ve gölgelerim oluşuyordu dört bir yanımda.. korkuyordum.. şehir sessizdi ama ben delice haykırıyordum.. acı acı ve acı.. kapanmayan gözlerim,, alamadığım her temiz nefes.. kendi içimde boğuluyordum yine de koşabiliyordum ve çığlıklarım her tarafı sarmıştı.. şehir teker teker uyanıyordu bu sefer.. güneş karşılamadı kimseyi  karamsar duygular vardı.. her yere dağılmış, her kalbe konmuş.. şimdi herkes biraz biraz benim acımı yaşıyordu.. ve benim için yaşam bütün insanlığa dağılıyordu.. bin değil on bin değil milyonlar benim yüreğimi taşıyordu.. mutluluk adını kaybetmiş her geçene soruyordu 'kimim ben?' cevapsızdı,, benim düşüncelerim öyle bir dağılmıştı ki herkes unutmuştu,, mutluluk neydi?! gülümsemeler  herkesin kapısındaydı,, bol kahkahalar,, sevinçler ama kimse hiç kimse mutlu değildi.. benim içimi yaşadı herkes ve herkes benim çığlıklarımı yaşattı her nefes alış verişlerinde.. şimdi herkes susuyor kimse konuşmuyordu yersizdi yaşam sonu gelmişti insanlığın beni devam ettiren herkes ölümü tadabilmeliydi.. anca böyle gelecekti benim için son ve anca böyle başlayacaktı içimde ki sonsuzluk.. acılar gidecekti mutluluk kendini hatırlayacaktı ve benim kanım son damlasını akıtmış olacaktı.. insanlık benden nefretle bahsedecekti var olduğum günlere lanet yokluğuma şükredeceklerdi.. ve en son bir çığlık herkese bedelini ödetmeye yetecekti......