unutulmak..

Dolabı açtı.. unutulmuşlukları kalmıştı içeride.. neydi unuttuğu onu da unuttu.. sustu ağladı.. kaderine yandı.. bir kez daha bir kez daha ve bir kez daha.. oysa öyle güzeldi ki hayat.. uzaktı acıdı canı.. yandı yandı yandı.. sonra kime yandığını şaşırdı.. anlamsızdı işte.. o kadar anlamsızdı ki bir sürü anlam çıkardı.. küçük bir kız yüreğinde çocukça davrandı.. ağladığı günleri hesapladı oturdu tek tek notlar yazdı ama bulamadı.. nerede başlamıştı kendini kaptırmışlık çıkaramadı.. hayat çok acımasızdı.. şimdi yoktu aradı arandı bulamadı.. unutmamıştı hiç unutamayacaktı.. ama fark etti unutulmuştu.. boşuna mıydı az da olsa yanmışlık.. kül olamadı.. hiç olmamıştı ki.. nereden baksan tek düzelikti hayat.. not defterlerinde kaybetti kendini, tutanaklara yazıldı da adı.. tek bir yere yazılamamıştı.. oysa güzel olacaktı her şey.. arandı arandı bulamadı.. en kötüsü arayamamaktı.. bir ses duydu duyduğunu sandı.. yok değildi.. kalp gürültüsünden başka bir şey çalmadı kapısını.. evet biliyordu ikinci bir kalbi vardı.. artık atamıyordu.. çünkü gitti terk edilmişliğine yandı bulamadı.. susadı o kadar çok susadı ki dindiremedi yokluğunu.. deniz yoktu göller uzaktaydı su birikintileri çamurdan başka bir şey değildi.. bozkırda yolunu kaybetti.. bulamadı arayamadı..  oda kapısını çalmadı..

Unuttu hani unutmazdı unuttu.. belki daha iyiydi.. ama o bunu anlamadı anlamak istemedi.. bekledi bekledi bekledi.. intiharın eşiğiydi beklemek.. beklemek hep zor gelmişti ona.. sabredemedi.. ama arayamadı.. oysa bir ses tonuydu istediği.. bir gülme sesi.. bir dalga sesi.. bir balıklama atlama.. bir bol yıldızlı gece.. gemilerden bir selam.. tepeye tırmanış.. o kadar çok istemişti ki.. bir uyku dalgınlığı arabada..  oysa yoktu.. bitmişti her şey gibi herkes gibi oda gitmişti.. çözemedi hatırasını.. ne vardı elinde bilemedi.. unutmamıştı işte unutulmuştu.. tatlı güler yüzlü güzel insan olamamıştı…

otuzeylüller..

bir şiirden öte belki bir şarkı.. mısralara sığmayan bir deneme.. uzun bir öykü.. sayfalarca roman.. hangisi anlatır hayatı.. neye ne kadar sığdırabiliriz ki tüm duyguları.. yastık altına tıkıştırsak belki dolabın en gizli köşesine.. bulunabilir mi anlaşılabilir mi yılların nasıl geçtiği.. öylesine.. tutunarak, sahip çıkarak, güvenerek.. ne denir bunun adına.. eylülün otuzunun unutulup geçilmesine ne denir.. oysa ki hayat bir alarm ötesi.. bir hatırlama melodisi.. şimdi nerede kayıp gün, gitti.. anılarda kaldık biz.. biriktirdiğimiz onca anıda.. iki yılın en güzel mevsimlerinde kaldık biz.. durmadan duraksamadan.. tökezlemelerle yaralanmadan.. kışa girerken her yeni doğan yılda daha da sarılarak.. ömürlerimiz birleşti bizim.. ömrün ömrüm oldu ki çoğaltarak büyüttük birbirimizi.. ilk 'bize nolcak' lardan geçip bize ne olamayacağını bulduk.. hasretle özlemle büyüttük.. en büyük buluşmalarda erittik kendimizi.. aynı yoldan yürüdük.. şaşmadan inancımızla.. ve hep aynı basamaklara basmak ister gönlüm.. unutsakta ilk basamağı.. biz ilkiz.. ben ilkim.. biliriz ki düşmemeyi.. tutunarak tekrar birbirimize biliriz ki otuz eylülleri daha da unutmamayı.. hele de gece saat üçse aynı heyecanla yine birbirimize sarılmayı... korkmadan, usanmadan, bıkmadan..

şimdi ekimin zillerini çalarken hayat, üçüncü yılın ismi söylenir kitap başlıklarında.. daha bomboşken içi gülücükler yerleştiririz her sayfaya.. hangi mevsim geçerse geçsin hep birlikte gülelim diye hayata...

bilmiyorum...

bir gün bambaşka bir hayatın içinde uyanıyorsun.. soramıyorsun  ki ama neden niye ne zaman? öyle bulanık ki içim öyle kötüyüm ki bazen.. mutlu olmalarım kaybolmuş, sadece eğlenmekteyim.. içimi dışıma çıkarsam belki rahatlardım.. yok olmuyor yapamıyorum.. neyin doğru neyin yanlış olduğunu bilmiyorum ben.. öyle yalnızlıklar yaşıyorum ki bazen.. susuyorum.. bambaşka bir hayatta uyanıyorum.. yoruldum artık.. özlemekte yoruyor bazen.. sevmeler yetmiyor.. ne istiyorum bilmiyorum.. susuyorum.. susmak yoruyor beni.. öyle bir yokluğun içindeyim ki.. kara delik.. ne yapsam olmuyor.. seviyorum diyorum.. seviyorum da.. hatta çok seviyorum.. ama içim boşluk benim.. mutlu olmalarım kayboldu.. ama mutluyum sanıyorum.. ne yapsam olmuyor.. nerede şimdi.. yokluğu öyle büyüdü ki içimde.. saçmalıklarla dolduruyorum.. omuzdan gelen küçük bir öpücük misali.. yavaşça yok oluyorum.. nerede şimdi..

anlasam anlatırdım belki de.. anlayabilsem konuşurdum.. ama istemiyorum.. geleceğimi göremiyorum ki.. neredeyim bilmiyorum.. geçmişimi unuttum.. bir kara delik işte içim.. her şeyi ben içime atıyorum.. kalbim donuk.. sıcaklığı yok ki ısıtayım.. daha fazlasını istiyorum.. yok hayır hayır olmuyor yapamıyorum.. daha da fazlasını isterdim.. hayır ama işte yapamadım yapamam yapamayacağım..
nereden geldi şimdi bu yazmalarım.. unutmuştum.. kötü kelimeler kurar dilim benim.. mutlu olamadım mı hiç.. hayır çok mutlu olmalarım vardı benim.. hani neredeler.. yok işte.. kimse yok.. bulamıyorum.. gitmek istiyorum.. ama nereye? neredeyim ki şimdi ben? ahhh bilmiyorum.. artık bitmek istiyorum.. nereye kadar devam edecek bu böle.. konuşamıyorum.. söyledim sana ne olacağı belli olmaz diye.. ne olacağı belli olmaz çünkü.. yok ben kayboluyorum.. nereden geldi şimdi bu yazmalar.. unutmuştum ben.. bitirmiştim.. mutsuzluk yoktu hani içimde.. yine kötü kelimeler..

heceler bile can yakar bazen.. ben ağır cümleler mi kuruyorum şimdi.. yok sanmam içim boşluk benim.. bilirsin çok bildin.. üzülmesin yüreklerimiz.. ne dediğimi biliyor muyum şimdi.. yok hayır.. susmak istiyorum.. hecelerim çok can yakıyor benim.. ama pişmanlıklarım ne olacak.. pişman mıyım? bilmiyorum.. öyle özlem doluyum ki ama tek bildiğim bu.. ama yanlışlarım.. bilmiyorum..
ne zaman büyüyeceğim ben.. yirmiiki yaşındaymışım.. nüfus cüzdanım söylüyor ben değil.. ben hiç bir şey söylemiyorum.. büyümek istemiyorum.. çok ağır geliyor bazen kimliği insanın.. büyüseydim belki kötü kelimeler kurmazdım.. büyüyemedim.. hep böyle mi olacak bu bilmiyorum içim acıyor.. kötüyüm.. ama çok seviyorum diyorum.. çok seviyorum..

ama kelimelerim kötü.. sadece yazmalarda.. nereden geldi bu yazma şimdi.. bilmiyorum.. bitiriyorum......